شمارهٔ ۶۱۹
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به نقد توجه به مال و دنیای مادی می‌پردازد. او می‌گوید که انسان نباید برای دستیابی به لذت‌های دنیوی، عمر خود را هدر دهد. در نهایت، تأکید می‌کند که تلاش برای به دست آوردن مال و سرمایه، ممکن است به ناکامی بیانجامد و بهتر است به خواسته‌های واقعی خود بپردازیم.
ایدل ز پی حطام دنیای دنیدر خرمن عمر خویش آتش چه زنی
هوش مصنوعی: ای عاقل، به خاطر چیزهای ناچیز دنیوی، در زندگیات چه آتشهایی برپا میکنی؟
بگذار بکام خود که خواهیش گذاشتناکام از انکه هست بگذاشتنی
هوش مصنوعی: بگذار به خواستهات برسی، زیرا خواستهی کسی دیگر تو را در ناکامی نگه نمیدارد. آنکه میخواهد به تو چیزی بدهد، خودش به این مسأله فکر کرده است.