شمارهٔ ۶۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به روشنی به زیبایی و نور الهی اشاره دارد. شاعر بیان می‌کند که نور و روشنی که دنیا را می‌سازد، تو هستی و آن شمعی که پروانه‌ها به سویش جذب می‌شوند نیز فقط تویی. همچنین، هر موجودی در هستی از تو نشأت می‌گیرد و حتی وجودی که وجودش واضح نیست، باز هم به تو بازمی‌گردد. این بیانگر عظمت و وحدت وجود در وجود الهی است.
آن نور که کونین بیاراست توئیو آنشمع که پروانه از و خاست توئی
هوش مصنوعی: تو همان نوری هستی که جهان را زینت بخشیده است و همان شمعی که پروانه به دور آن میچرخد.
پیدا ز تو شد هستی هر هست که هستوان هست که هستیش نه پیداست توئی
هوش مصنوعی: هر وجودی که در جهان وجود دارد، وجودش از تو ناشی میشود و آنچه که وجود دارد، به نوعی به تو مربوط است. اما وجودی که از تو به وجود آمده، خود را به وضوح نشان نمیدهد و تو سرچشمهی آن هستی.