شمارهٔ ۶۲۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به ستایش بلبل و زیبایی‌های آن می‌پردازد. بلبل را نماد فصاحت و ظرافت می‌داند و آن را برتر از دیگر پرندگان مانند طوطی معرفی می‌کند. او زیبایی و ملاحت بلبل را منحصر به فرد و بی‌نظیر می‌داند و به ذهنیت شاعرانهٔ خود در وصف این زیبایی‌ها ادامه می‌دهد.
ای بلبل گلشن فصاحت که توئیوی گوهر معدن صباحت که توئی
هوش مصنوعی: ای بلبل باغ زیبایی و سخن، تویی که مظهر زیبایی و دلنشینی هستی.
طوطی شکر خای بود بسیاریلیکن نبود بدین ملاحت که توئی
هوش مصنوعی: طوطیها از نظر زیبایی و شیرینی سخن گفتن فراوانند، اما هیچکدام به لطافت و جذابیتی که تو داری، نمیرسند.