شمارهٔ ۶ - ایضاً
هوش مصنوعی: شاعری بیگناه را می‌بیند که به مانند گناهکاری در جهنم افتاده است. او را به شدت عذاب می‌دهند تا چون خوی خامش را در یابند. مالک جهنم او را از آتش بیرون می‌آورد تا در جای ویران و خراب، اقداماتی انجام دهد. در این حال، آب بر لبش می‌پاشد و سوز و آتش در دل او ایجاد می‌کند. در جهانی که آتش و آب در هم می‌آمیخت، تنها این خصلت اوست که در خاطره‌ها باقی مانده است.
پیکری بیگناه را دیدمچو گنهکار در جحیم افتاد
هوش مصنوعی: دیدم که یک انسان بیگناه در حال suffering و درد و عذاب به سر میبرد، انگار که گناهکاری در آتش جهنم گرفتار شده است.
پخته کردش چو خام طبعش یافتمالک دوزخش که بود استاد
هوش مصنوعی: او را همانطور که خام بود تربیت کرد و در نتیجه، مالک دوزخش را که استادش بود پیدا کرد.
زان پس از دوزخش برون آوردتا کند موضع خراب آباد
هوش مصنوعی: پس از آنکه او را از دوزخ نجات داد، برآمد تا جایی که ویران شده را آباد کند.
بر لبش چون بلطف آب فشاندسوز و تا بیش در نهاد نهاد
هوش مصنوعی: لبان او همچون آبی نرم و ملایم بر دل مینشیند و هرچه بیشتر در وجودش نفوذ می‌کند، احساس عمیقتری را ایجاد می‌کند.
در جهان کآب آتش افروزدجز در آن طبع کس ندارد یاد
هوش مصنوعی: در دنیایی که آتش بر اثر آب شعلهور میشود، هیچکس جز خود آن فرد، چنین خاصیتی را به یاد ندارد.