شمارهٔ ١۴ - ترجمه
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر این است که شاعر با شخصی احمق روبرو شده که نادانی خود را با رفتارهایش نشان می‌دهد. شاعر به دلیل حلیمی که از خود نشان داده، از سادگی طرف مقابل فراتر رفته و به نوعی خود را آرام و معقول نشان داده است. در آخر، اشاره‌ای به عود (چوب معطر) دارد که به دلیل سوختن، بیشتر از بوی خوشش نمایان می‌شود و این به نوعی نشان‌دهنده افزایش ارزش و اثر مثبت در مواجهه با کسانی است که نادان و بی‌اطلاع هستند.
با من سفیه کرد سفاهت ز جهل خویشمکروهم آمد آنکه مر او را شوم مجیب
هوش مصنوعی: با من بیخود و نادانانه رفتار کرد و از نادانی خود اشتباه میکند. من از او دوری میکنم؛ چون نمیخواهم به او پاسخ دهم.
او در سفه فزوده و من کرده حلم بیشچون عود کش فزون شود از سوز تاب و طیب
هوش مصنوعی: او در بیخودیش افزوده و من در بردباری بیشتر شدهام؛ مانند چوب عودی که از گرما و سوزش، بخار و عطرش افزایش مییابد.