شمارهٔ ۶٣ - ترجمه
هوش مصنوعی: این شعر درباره سفر و دیانت است. شاعر به شخصی می‌گوید که شاید در سفر برود و خدا را شکر می‌کند که سفر او محکم و با برکت است. او از خدا می‌خواهد که در روز رستاخیز، شفاعت او را قبول کند و به‌دنبال راه راست باشد. شاعر به روحانی و معنوی بودنِ سفر اشاره می‌کند و بر این نکته تأکید دارد که در نهایت، همه باید به نام الله و درستکاری خودشان را معرفی کنند.
ای آنکه میبرد بسفر ناقه ترامحکم نهاد و گشته سولهاش لعل فام
هوش مصنوعی: ای کسی که سفر میکنی، با شتری که محکم و استوار سوار شدهای و دندانهایش به رنگ لعل درآمده است.
چون از در سؤال در آئی بحق حقبرگوی چون شد انجمن از جمع با نظام
هوش مصنوعی: وقتی وارد مکانی میشوی که سوالی میپرسی، حق را بگو و هنگامی که جمعی با نظم و ترتیب شکل میگیرد، از حق و حقیقت سخن بگو.
کای بهترین هر که سواره و پیاده رفتبالای خاک چون بشمار آورند نام
هوش مصنوعی: ای بهترین کسی که چه از راه سوار و چه از راه پیاده به بالای خاک (به دنیای دیگر) میروی، زمانی که نامها را بشمارند، نام تو در میان بهترینها خواهد بود.
بت را شکست از تو و از تست راه راستوز تست منجلی شده از حال ما ظلام
هوش مصنوعی: بت را شکست، از تو و از خودت، راه درست و درستکاری را نشان میدهد. از توست که ما از این تاریکی نجات یافته و به روشنایی رسیدهایم.
از ما مگیر بار شفاعت بروز حشراینست و بس نهایت مطلوب و السلام
هوش مصنوعی: از ما درخواست نکن که در روز قیامت شفاعت کنیم، زیرا این تنها خواسته و هدف نهایی ماست و همین تمام میشود.