شمارهٔ ۳۳
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حس بیگانگی و جدایی در روابط عاشقانه اشاره می‌کند. او از طرفی به این نکته معترض است که این نوع بیگانگی، فرزانگی نیست و نشانه‌های درد و رنج عشق را بیان می‌کند. شاعر از عشق خود به معشوق می‌گوید و اینکه این عشق باعث شده او جانش را از دست بدهد و از طرف دیگر، با اشاره به تهدیدی که معشوق به او کرده، به تناقض بین عشق و خشونت در روابط عاشقانه می‌پردازد. به طور کلی، شاعر به چالش‌های عشق و جدایی اشاره می‌کند و از ناپایداری و تنش‌های درونی ناشی از آن سخن می‌گوید.
دگرباره با مات بیگانگیستمکن کاینچنین ها نه فرزانگیست
هوش مصنوعی: دوباره با غریبهگی نباش، چون این رفتار نشان از نادانی است.
توجان خواهی آنگاه بر دست هجرندانی که این رسم بیگانگیست
هوش مصنوعی: اگر به دوری و جدایی کسی فکر کنی، نمیفهمی که این رفتار نشانه بیگانگی است.
توجان خواه بیزحمت هجر و وصلمیان من و تو سخن خانگیست
هوش مصنوعی: عزیز من، درخواست دارم که بدون زحمت به دوری و نزدیکی ما فکر کنی، زیرا این موضوع برای من بسیارآشنا و عادی است.
من از عشق تو دشمن جان شدمنه عشقست پس چیست دیوانگیست
هوش مصنوعی: من به خاطر عشق تو به مرز جنون رسیدم، پس اگر این عشق نیست، پس چه چیزی است که مرا به این حال و روز انداخته؟
بسوگند گفتی که بکشم ترامرا کشته گیر این چه مردانگیست
هوش مصنوعی: به خدا قسم، تو گفتی که من تو را میکشم. حالا مگر من را کشتهای؟ این چه نوع مردانگی است؟