شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به احساس درد و ناامیدی ناشی از بی‌وفایی و بی‌توجهی معشوق اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که محبت و وفا در بین روابط وجود ندارد و تنها ستم و جفا حس می‌شود. همچنین، او به تنهایی خود و عدم پرسش و توجه دیگران به حال و روزش اشاره می‌کند. در این میان، حسی از فراق و غم عمیق وجود دارد که شاعر از اشک‌های خود به عنوان نشانه‌ای از این عذاب یاد می‌کند. او در نهایت به این نکته پی می‌برد که هیچ شب آرامی بدون یاد معشوق سپری نمی‌شود.
یار گرد وفا نمیگرددباوفا آشنا نمیگردد
هوش مصنوعی: دوست که به صداقت و وفا شناخته می‌شود، با کسی که به او نزدیک است و به او اعتماد کرده، وفادار نمیماند و به او وابستگی واقعی پیدا نمیکند.
در دلش جز ستم نمیآیددر سرش جز جفا نمیگردد
هوش مصنوعی: او در دلش تنها ظلم و ستم دارد و در اندیشهاش فقط بدی و بیرحمی میچرخد.
دل بیکبارگی زما برداشتجز بر ناسزا نمیگردد
هوش مصنوعی: دل ناگهان از ما دور می‌شود و فقط به ناسزا گویی و انتقاد میپردازد.
از کسی حال ما نمیپرسدخود کسی گردما نمیگردد
هوش مصنوعی: هیچکس حال ما را نمیپرسد و خود شخص هم در اندیشه حال ما نیست.
خود نگوید که آنفلان عاشقآخر اینجا چرا نمیگردد
هوش مصنوعی: آن شخص به خود نمیگوید که اگر عاشق است، چرا هنوز در اینجا قدم نمیزند و نمیآید.
هیچ شب نیست کز فراق رخشز اشک من آسیا نمیگردد
هوش مصنوعی: هیچ شبی نیست که به خاطر دوری چهرهات، اشکهایم مانند آسیاب نمیچرخند.