شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر به زیبایی و جذابیت معشوق می‌پردازد که همچون ماه درخشان و دل‌رباست. او با اشاره به چهره‌اش و زلف‌هایش، دل‌های عاشق را به سمت خود جلب می‌کند. شاعر از عشق و دلدادگی خود صحبت می‌کند و می‌گوید که وجود معشوق چنان بر او تأثیر می‌گذارد که احساس می‌کند عمرش کوتاه می‌شود. در پایان، شاعر به شرطی که جانش را فدای یک نگاه معشوق کند، ابراز عشق و طلب می‌کند. در کل، موضوع اصلی شعر بیان عشق عمیق و زیبایی خاص معشوق است.
نگارم عنبر از مه می‌نمایدز سنبل شکل خرگه می‌نماید
هوش مصنوعی: عشقم بویی شبیه به عنبر دارد و چهره‌اش زیبا و دلانگیز است، مانند گلی که در باغی به شکوفه نشسته است.
رخ همچون مه او در شب زلفدل گم‌گشته را ره می‌نماید
هوش مصنوعی: چهره او مانند ماه در شب است و موهای دلباخته را راهنمایی می‌کند.
غلام آن رخم کِش خط دمیدستکه اکنون خود یکی ده می‌نماید
هوش مصنوعی: غلام آن چهرهای هستم که در خط و نشان آن، زیبایی وجود دارد و حالا به نظر میرسد که خودم هم دارای encanto و جذابیت خاصی هستم.
به پیش روی تو مَهْ کیست باریدم طاوس صد مه می‌نماید
هوش مصنوعی: در برابر تو چه کسی است که از زیبایی او بتوان صرف نظر کرد؟ مانند دم طاوس که زیباییاش چشمها را خیره می‌کند، زیبایی او نیز بسیار بیش از یک مَه به نظر میرسد.
گل از تو بو برد پس آورد رنگازینش عمر کوته می‌نماید
هوش مصنوعی: گل از وجود تو بوی خوشی میگیرد و به همین دلیل رنگ آن زیباست. اما عمر این زیبایی کوتاه به نظر میرسد.
خیالت داشت حس العهد آخرکه ما را روی گه‌گه می‌نماید
هوش مصنوعی: تو به یاد من بودی و احساس میکردی که در آخرین لحظه، ما را در وضعیتی ناخوشایند و دشوار مشاهده میکنی.
به جانی یک نگه، لیکن به آن شرطکه جان بستاند آنگه می‌نماید
هوش مصنوعی: به جانم یک نگاه کن، اما به این شرط که جانم را بگیری، سپس خود را نشان میدهی.