شمارهٔ ۸۳
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و زیبایی‌های معشوق اشاره دارد. شاعر به توصیف احساسات عمیق خود می‌پردازد و می‌گوید که عشقش همچون آتش در آب شعله‌ور است. او به نرگس زیبای معشوق که خواب و آرامش را فراهم می‌کند، اشاره می‌کند و به زلف‌های دلبر که دلش را می‌برد، می‌پردازد. در ادامه، شاعر به نمکین بودن لب معشوق و تاثیر آن بر زندگی‌اش اشاره نموده و می‌گوید که او خود نمی‌داند چگونه نواخته می‌شود ولی در نهایت، لبان لعل معشوقش همچون شراب طرب‌آورند. کل شعر حاکی از شوق و مهر و زیبایی‌های عشق است.
عشقت آتش در آب داند زدنرگست راه خواب داند زد
هوش مصنوعی: عشق تو مانند آتشی است که در آب وجود دارد و نرگس چشمانت به خوبی میداند که چگونه به خواب فرو برود.
زلف دلبند تو بدل بردنپایها بر صواب داند زد
هوش مصنوعی: زلف محبوب تو به قدری دلرباست که هر کسی که در فکر آن است، به درستی و به خوبی میتواند به دلدادگیاش ادامه دهد.
گره از غالیه تواند بستحلقه از مشگ ناب داند زد
هوش مصنوعی: اگر کسی بتواند گره از زنجیری که از مواد گرانبهاست باز کند، به خوبی میداند که حلقهای از مشک خالص نیز چه ارزش و لطافتی دارد.
آن نمکدان لب از همه کارینمکی بر کباب داند زد
هوش مصنوعی: آن کسی که در دلش نمک و محبت دارد، هر جا که باشد میداند که چگونه با سخنانش یا کارهایش بر دل دیگران تأثیر بگذارد و آنها را شاد کند.
خود نداند نواخت چون چنگمهمه همچون رباب داند زد
هوش مصنوعی: او خود نمی‌داند که چقدر به آهنگ نواختن می‌پردازد، اما همه مانند رباب آواز او را میدانند و درکش میکنند.
لب لعل تو در طرب زائیطعنه ها در شراب داند زد
هوش مصنوعی: لبهای خوشرنگ تو در شادی، طعنهها را به شراب میفهمد.