شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ زیبایی و ویژگی‌های دل‌انگیز عشقی است که شاعر به آن اشاره می‌کند. شاعر نشان می‌دهد که محبت و عاشقی او باعث شده که همواره بهانه‌ای برای یادآوری محبوبش و احساساتش داشته باشد. او همچنین به تضادهای بین جنبه‌های زیبا و ناپسند شخصیت محبوب می‌پردازد و در نهایت، بیان می‌کند که نه می‌تواند او را دوست بداند و نه دشمن.
یاری که دل من است مسکن او راهر لحظه بهانه ایست با من او را
هوش مصنوعی: یار من که دل من است، هر لحظه دلیلی برای یادآوری او با من وجود دارد.
زانجا که جمال اوی و بدخویی اوستنی دوست توان خواند و نه دشمن او را
هوش مصنوعی: از جایی که زیبایی اوست و زشتی او نیز، نه میتوان او را دوست نامید و نه دشمن.