شمارهٔ ۷
هوش مصنوعی: این شعر احساس ناامیدی و درد عمیق عاشقانه را بیان می‌کند. شاعر از عشق و وجود محبوبش به عنوان منبعی از درد سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که درمانی برای این درد وجود ندارد. او همچنین به نبودن وصالی در صبح و ادامه غم در شب اشاره می‌کند، به عبارتی دیگر، عشق او بدون امید و سرانجامی است.
ای عشق چه دردی تو که درمانت نیستای جان به چه زنده‌ای که جانانت نیست
هوش مصنوعی: ای عشق، تو چه دردی را به همراه داری که هیچ درمانی برای آن وجود ندارد. ای جان، به چه چیزی زندگی میکنی وقتی که چیزی برای ادامهات نیست؟
ای صبح نه وصلی تو که پیدا نشویای شب نه غم منی که پایانت نیست
هوش مصنوعی: ای صبح، تو به وصالی که من بخواهم نمیرسی و ای شب، تو هم غم من نیستی چون پایان نداری.