شمارهٔ ۶۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی محبوبش اشاره میکند و از نگاهی به زلفهای او میگوید که به شبهای غم و جدایی میمانند. او در دلش عذری برای عشقش دارد و به آن اشاره میکند که از دیدن محبوبش دلتنگ شده است، به طوری که او را با زیباییاش در خواب میبیند.
ای روی تو را برده مه چرخ نماززلفت چو شب هجر سیه رنگ و دراز
هوش مصنوعی: روی تو مانند ماه در آسمان است و زلفت همچون شب تار و بلند است که دل را میگیرد.
عذری که رخ تو دوش آوردم پیشاز چشم چو زلف خود پس گوش انداز
هوش مصنوعی: من به خاطر زیبایی چهرهات، دلیلی را که داشتم به دوش کشیدم، حالا آن را از نظر دور کن و از من چشم بپوش.