شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: غزل به اوضاع و حالتی اشاره دارد که در آن معشوق گاهی با زلف‌های آشفته و جذابش دل می‌برد و گاهی دیگر با ناز و عشوه‌ای که به جان پر درد عاشق می‌زند، بازی می‌کند. اما شاعر احساس می‌کند که راستگوئی در کار نیست و این محبت‌ها تنها به صورت دروغین و فریبنده است.
گه تاب سر زلف مشوش میدهگه عشوه این جان ستمکش میده
هوش مصنوعی: گاهی با حرکت گیسوان بینظمش دل می‌برد و گاهی با ناز و عشوهاش، به این جانِ رنجدیده آسیب می‌زند.
با ما سر راستی نداری شایدباری به دروغ عشوه خوش میده
هوش مصنوعی: شاید تو هیچوقت با ما صادق نیستی و فقط در مواقعی که میخواهی خوشایند ما را جلب کنی، به دروغ محبت نشان میدهی.