شمارهٔ ۱ - قطعه
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به خداوند اشاره میکند که انسان را با قدرت خود خلق کرده و این آفرینش را شبیه به نقشی بر روی آب میداند. شاعر احساس ناکامی میکند به خاطر اینکه از خدمت به خدا دور مانده و نه دیده شده و نه بختش به او یاری رسانده است.
بدان خدای که بیرنگ نقش انسان راز روی قدرت بر سطح آب زد پرگار
هوش مصنوعی: بدان خدایی که بدون رنگ و جنس، شکل انسان را به خاطر قدرتش بر روی آب به وسیله پرگار ترسیم کرد.
که تا ز خدمت تو دور مانده ام ناکاممرا نه دیده بخفت و نه بخت شد بیدار
هوش مصنوعی: من که دور از خدمت تو ماندهام، نه کسی به خواب من آمده و نه شانس و بخت من بیدار شدهاند تا به کمکم بیایند.