شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر شاعر از درد و رنجی که به خاطر عشق او به یک معشوق کافر (غیر مسلمان) می‌کشد سخن می‌گوید. او از مسلمانان می‌پرسد که چرا به این حال و روزش دچار شده و از خود می‌پرسد که چه گناهی کرده است. او به شدت احساسات و ناله‌های دلخراش خود را بیان می‌کند و می‌خواهد دیگران درون خویش را ببینند. همچنین اشاره می‌کند که اگر به خاطر عشقش بدنام شود، این موضوع در انتها نباید او را غمگین کند، زیرا در آغاز هم نصیحت‌های خوب را نشنیده است. او در نهایت به این نکته می‌رسد که عشق واقعی باید متناسب با موقعیت انسان باشد و نباید فراتر از حد توانش باشد.
چیست قصد خون من آن ترک کافر کیش راای مسلمانان نمی‌دانم گناه خویش را
هوش مصنوعی: چرا آن ترک کافرمذهب به خون من فکر می‌کند؟ ای مسلمانان، من نمی‌دانم چه گناهی کردهام که این چنین مورد هدف قرار گرفتهام.
ای که پرسی موجب این ناله‌های دلخراشسینه‌ام بشکاف تا بینی درون خویش را
هوش مصنوعی: ای کسی که از من میپرسی دلیل این ناله‌های دردناک سینهام چیست، به عمق وجودم نگاه کن تا بتوانی حقیقت را ببینی.
گر به بدنامی کشد کارم در آخر دور نیستمن که نشنیدم در اول پند نیک اندیش را
هوش مصنوعی: اگر کارم به بدنامی ختم شود، از آن دور نیست، زیرا من در ابتدا نصیحت خوباندیشان را نشنیدم.
لطف خوبان گرچه دارد ذوق بیش از بیش، لیکحالتی دیگر بود بیداد بیش از بیش را
هوش مصنوعی: لذت و شادی که از مهربانی و خوبیهای افراد میچشیم، هرچند بسیار خوشایند و دلپذیر است، اما حالتی که از ظلم و ستم به وجود میآید، یک احساس و تجربهی کاملاً متفاوتی دارد.
حد وحشی نیست لاف عشق آن سلطان حسنحرف باید زد به حد خویشتن درویش را
هوش مصنوعی: عشق به آن پادشاه زیبایی حد و مرزی ندارد، اما باید درباره این موضوع تنها به اندازه و توانایی خود صحبت کرد و نه بیشتر.