شمارهٔ ۲۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از ناامیدی و درد ناشی از جدایی و دوری از محبوب سخن می‌گوید. او به یاد روزهای خوش گذشته می‌افتد و از بی‌اعتباری و سردی روابط شکایت می‌کند. شاعر حسرت می‌خورد که عشق و وفاداری‌اش به محبوب، او را به زخم و رنج دچار کرده است. در نهایت، به یاد روزهای خوشی می‌افتد که در کنار معشوق بوده و از آن زمان دوری می‌کشد.
دلم را بود از آن پیمان‌گسل امید یاری‌هابه نومیدی کشید آخر همه امیدواری‌ها
هوش مصنوعی: دل من به خاطر شکستن پیمانها و امیدهایی که داشتم به ناامیدی کشیده شد و در نهایت تمام امیدهایم از بین رفت.
رقیبان را ز وصل خویش تا کی معتبر سازیمکن جانا که هست این موجب بی‌اعتباری‌ها
هوش مصنوعی: ای محبوب، تا کی میخواهی رقبایت را به خاطر وصل و ارتباط خود با من امیدوار کنی؟ نکن این کار را، زیرا این تنها باعث بی‌اعتباری و بیاحترامی میشود.
به اغیار از تو این گرم‌اختلاطی‌ها که من دیدمعجب نبود اگر چون شمع دارم اشکباری‌ها
هوش مصنوعی: نمیتوانم باور کنم که این نزدیکی و صمیمیت که من از تو دیدم، چیز عجیبی باشد اگر من هم مثل شمع، اشکهایی داشته باشم.
به سد خواری مرا کشتی وفاداری همین باشدنکردی هیچ تقصیر، از تو دارم شرمساری‌ها
هوش مصنوعی: به خاطر وفاداری تو، من به ذلت دچار شدم و این موضوع نشاندهندهای از تقصیر تو نیست؛ من فقط به خاطر تو احساس شرم میکنم.
شب غم کشت ما را یاد باد آن روز خوش وحشیکه می‌کرد از طریق مهر ما را غمگساری‌ها
هوش مصنوعی: در شب غم، ما را از یاد خیر و خوبیها می‌کشد. یاد آن روزهای شادی میافتیم که عشق و محبت ما باعث تسکین دلها و غمها بود.