شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر به وصف زیبایی و دلنشینی گل و سبزه می‌پردازد. شاعر با اشاره به زیبایی چهره محبوب و نمادهای طبیعی مانند سبزه و گل، آنها را به هم مرتبط می‌کند. او بیان می‌کند که حتی آثاری که ممکن است در نگاه اول زیبا به نظر نرسند، اگر از محبوب باشد، زیبا و خوشایند به نظر می‌رسند. همچنین، بوی خوش مشک و زخم‌های دل از زیبایی محبوب شاداب‌تر می‌شود و در نهایت به یاد سبزه، خط زیبای محبوب، دلتنگی و تازگی طبیعت را به تصویر می‌کشد.
طراز سبزهٔ بر گلشن عذار خوش استمعین است که گلشن به نوبهار خوش است
هوش مصنوعی: زیبایی و لطافت سبزه بر چهرهٔ گلستان بسیار دلنشین و خوشایند است، و مشخص است که گلستان در فصل بهار شکوه و زیبایی خاصی دارد.
چه خوش بود طرف روی یار از خط سبزبلی چو سبزه دمد طرف لاله زار خوش است
هوش مصنوعی: دیدن روی معشوق و خط سبز بر پیشانی او بسیار زیباست. مانند گلهای سبز که در باغ لاله شکفته میشوند، زیبایی آن لحظه نیز دلانگیز و شگفتآور است.
اگر چه خوش نبود در نظر غبار ولیگر از خط تو بود در نظر غبار خوش است
هوش مصنوعی: هرچند غبار در نگاه اول خوشایند نیست، اما اگر این غبار ناشی از اثر خط تو باشد، دیدن آن نیز خوشایند خواهد بود.
به بوی مشک جراحت شود فزون و مراجراحت دل از آن خط مشکبار خوش است
هوش مصنوعی: عطر مشک باعث افزایش زخم‌های مرا می‌شود، اما زخم دل من از آن خط مشکین بسیار خوشایند است.
به یاد سبزه خطی گشت سبزه کن وحشیکه سبزه سرزده اطراف جویبار خوش است
هوش مصنوعی: به خاطر یادآوری سبزه، وحشی به سبزه برمیخیزد، زیرا سبزهای که در اطراف جویبار رشد کرده، زیبا و خوشبوست.