شمارهٔ ۲۱۱
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ روابط عاطفی و دوستی‌هاست. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که افراد اهل دل و عاشق به سادگی از یکدیگر جدا نمی‌شوند و تنها در شرایط خاصی مانند فراق یا درد عمیق از یکدیگر روی می‌گردانند. او همچنین به این نکته می‌پردازد که گاهی اوقات دل‌تنگی و سوز دل باعث می‌شود که اشخاص از یکدیگر دور شوند، اما جدایی آن‌ها معمولا موقتی است و دوستان واقعی از همدیگر دور نمی‌شوند. در نهایت، شاعر به این باور می‌رسد که عشق و دوستی حقیقی از هر گونه جدایی فراتر است.
کی اهل دل به کام خود از دوستان برندتا کارشان به جان نرسد کی ز جان برند
هوش مصنوعی: خوشیهای واقعی و عمیق دلسوزان از دوستانشان به دست نمیآید، مگر اینکه مشکلات زندگی به آن‌ها فشار بیاورد و موضوعات جدیتری پیش آید.
از ما برید یار به اندک حکایتیچندان نبود این که ز هم دوستان برند
هوش مصنوعی: دوست ما به خاطر چند داستان کوچک از ما فاصله گرفت، هرگز نباید انتظار داشت که دوستیها به همین سادگی از بین بروند.
شد گرم تا شنید ز ما سوز دل چو شمعآه این چه حرف بود که ما را زبان برند
هوش مصنوعی: به محض این که دل ما همچون شمعی شعلهور شد و نالههای دلسوز ما را شنید، احساس کرد که چه سخنان عجیبی داریم که هیچکس نمیتواند آن را بیان کند.
آنکس که گشت باعث سوز فراق مایارب سرش به مجلس او شمعسان برند
هوش مصنوعی: کسی که باعث دل‌تنگی و دوری ما شده، ای خدا، چقدر خوب است اگر تا ابد بر سرش شمعهای احترام روشن کنند.
وحشی مبر به تیغ ز جانان که اهل دلاز هم نمی‌برند اگر از جهان برند
هوش مصنوعی: بیا به کسی که دوستش داری هیچ آسیبی نرسان، زیرا افرادی که دلهای حساسی دارند، هرگز محبت را از یکدیگر جدا نمیسازند، حتی اگر از دنیا بروند.