شمارهٔ ۲۱۳

هوش مصنوعی: این شعر به نوعی دعوت به توجه و ارتباط با خداوند است. شاعر از یارانش می‌خواهد که به سوی خداوند بروند و از افکار و خیالات مزاحم خود دور شوند. او به آتش درون و اشتیاق سفر اشاره می‌کند و از آنها می‌خواهد که با زبان خود حال و احوال درونی‌شان را بیان کنند. شاعر تأکید دارد که بیان حال آنها باید به گونه‌ای باشد که دیگران نیز تحت تأثیر قرار گیرند و از نیرو و قوت سفر آگاه شوند. در نهایت، هشدار می‌دهد که اگر کسی از این حال آگاه شود، باید مراقب عواقب آن باشد و خود را از خطرات دور نگه‌دارد.