شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: شعر درباره‌ی عشق و درد و فراق است. شاعر از محبوب خود که همچنان در زندگی‌اش حضور دارد، سخن می‌گوید. او از ناز و محبت محبوب یاد می‌کند و می‌خواهد که این محبت ادامه داشته باشد. حتی با وجود گذشت زمان و زخم‌های عمیق، هنوز هم از محبوبش انتظار عشق و توجه دارد. شاعر به شدت دلباخته است و خود را قربانی عشق می‌داند، و از سوز و گدازی که به خاطر محبوبش تحمل کرده، صحبت می‌کند. در نهایت، او حس می‌کند که محبوبش هنوز از او دوری می‌کند و این فاصله برایش دردآور است.
وه که دامن می‌کشد آن سرو ناز از من هنوزریخت خونم را و دارد احتراز از من هنوز
هوش مصنوعی: دختر زیبایی که به آرامی از کنار من میگذرد، هنوز بر دل من تأثیر میگذارد و هر بار که به او فکر میکنم، احساس درد و اضطراب میکنم. او به گونهای از من فاصله میگیرد که گویی می‌خواهد از من دور باشد، اما اثرات حضورش هنوز در زندگیام باقی مانده است.
ناز بر من کن که نازت می‌کشم تا زنده‌امنیم‌جانی هست و می‌آید نیاز از من هنوز
هوش مصنوعی: به من محبت کن، چون من همیشه به خاطر ناز تو احساس دلتنگی و نیاز میکنم و حتی زمانی که زندگیام به پایان میرسد، این احساس در من باقی خواهد ماند.
آنچنان جانبازیی کردم به راه او که خلقسال‌ها بگذشت و می‌گویند باز از من هنوز
هوش مصنوعی: من به خاطر او آنقدر فداکاری کردم که سالها گذشت و هنوز هم مردم دربارهام صحبت میکنند.
سوختم سد بار پیش او سراپا همچو شمعپرسد اکنون باعث سوز و گداز از من هنوز
هوش مصنوعی: من بارها در حضور او سوختم و مثل شمع ذوب شدم. حالا از من میپرسد که چه چیزی سبب این سوز و گداز همچنان در من هست.
همچو وحشی گه به تیغم می‌نوازد گه به تیرمرحمت نگرفته باز آن دلنواز از من هنوز
هوش مصنوعی: مانند یک وحشی، گاهی با تیغ خود به من ضربه میزند و گاهی با تیر محبت، بدون این که چیزی بگیرد. اما هنوز همان دلنواز در دل من وجود دارد.