شمارهٔ ۲۵۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف زیبایی‌ها و فریبندگی‌های دنیا و عشق می‌پردازد. او به شکوه و زیبایی زبان و الفاظ اشاره می‌کند و بر تأثیرات عاطفی که این زیبایی‌ها به همراه دارند، تأکید می‌کند. شاعر می‌گوید که دنیا سرشار از فریب است و ما در جستجوی عشق و وصل هستیم. همچنین به ناز و دلبری معشوق و قدرت جذب او اشاره می‌کند. در نهایت، شاعر به سرنوشت وحشی و وضعیت دلخواه خود در آینده فکر می‌کند و از زایشِ آن در روزگار بی‌رحم شکایت می‌کند.
بست زبان شِکوه‌ام، لب به سخن گشادنشعذر عتاب گفتن و وعدهٔ وصل دادنش
هوش مصنوعی: زبانم بسته از درد، وقتی که شروع به صحبت میکنم، بهانهام برای شکایت و نوید رسیدن به وصال عشق است.
بود جهان، جهان‌فریب، از پی جان مضطربآمدن و گذشتن و رفتن و ایستادنش
هوش مصنوعی: جهان، عالمی فریبنده است که مردم به دنبال جان و زندگی خود در آن میچرخند و در حال آمدن، رفتن و ایستادن هستند.
ناز دماند از زمین، فتنه فشاند از هواطرزِ خرام کردن و پا به زمین نهادنش
هوش مصنوعی: در اینجا به زیبایی شخصیت و رفتار کسی اشاره شده که با ناز و کمال خاصی بر روی زمین گام برمیدارد. حرکت او به گونهای است که توجهها را به خود جلب می‌کند و از هر سو احساس هیجان و زیبایی را ایجاد مینماید. در حقیقت، این فرد به طور خاصی خود را به نمایش میگذارد و یکی از مظاهر جاذبه و دلربایی است.
جذب محبتش کشد، هست بهانه‌ای و بساین همه تند گشتن و در پی من فتادنش
هوش مصنوعی: محبت او من را به خود جذب می‌کند و دلیل دیگری وجود ندارد. همین بس که این همه با سرعت در پی من میدود.
وحشی اگر چنین بود، وضع زمانه بعد ازینوای بر آن که باید از مادر دهر زادنش
هوش مصنوعی: اگر حال و روز زمانه چنین باشد، وحشی، وای به حال آن کسی که باید از دامن زمانه به دنیا بیاید.