شمارهٔ ۲۷۵ - وحشی بافقی

این بس که تماشایی بستان تو باشممرغ سر دیوار گلستان تو باشم

کافیست همین بهره‌ام از مائدهٔ وصلکز دور مگس ران سر خوان تو باشم

این منصب من بس که چو رخش تو شود زینجاروب کش عرصهٔ جولان تو باشم

خواهم که شود دست سراپای وجودمدر شغل عنان گیری یکران تو باشم

در بزمگه یوسف اگر ره دهدم بختدرآرزوی گوشهٔ زندان تو باشم

در تشنگیم طالع بد جان به لب آردگر خود به سر چشمهٔ حیوان تو باشم

من وحشیم و نغمه سرای چمن حسنمعذورم اگر مرغ غزلخوان تو باشم