شمارهٔ ۳۲۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از دل نازک و دلتنگی خود صحبت می‌کند و به ساختن بنایی از عشق و احساسات اشاره می‌کند. او از نگاهی که به سوی او می‌شود سخن می‌گوید، نگاهی که او را به خود جذب می‌کند اما هنوز از جزئیات و عواقب آن مطمئن نیست. شاعر از بخت و تقدیرش می‌خواهد که او را از خطراتی که ممکن است در عشق برایش پیش بیاید حفظ کند و از حسادت‌ها و بدخواهی‌ها دور نگه دارد. در نهایت، او به دیگری می‌گوید که به زلف معشوق توجه کند، زیرا او در جایی دیگر گرفتار عشق است.
به دل دیرین بنایی بود کندمبه جای او ز نو طرحی فکندم
هوش مصنوعی: من بنای قدیمی را از دل خود برداشتم و به جای آن از نو طرحی تازه ساختم.
خریدارانه چشمی دید سویمنگفت اما هنوز از چون و چندم
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که کسی به من نگاه می‌کند و نظرش را در مورد من بیان نمیکند، اما هنوز هم از جزئیات و ماهیت من کنجکاو است.
قبولی زان نگه می‌یابم ای بختبسوزان بهر چشم بد سپندم
هوش مصنوعی: من از نگاه آن معشوق خوشبختی می‌یابم، ای قسمت، برای چشم بد، به آتش بسوز!
نگهبانت به سوی فتنه و نازفریبم می‌دهند و می‌برندم
هوش مصنوعی: نگهبانم به سمت فتنه و تزویر میفرستد و مرا به دام میاندازد.
ره پر تیغ و تیر غمزه پیش استخداوندا نگه دار از گزندم
هوش مصنوعی: راهی پر از سختی و خطرات ناشی از تیر و تیغ دشمنان و فریبهاست. خداوندا، تو مرا از آسیبها و گزندها محفوظ بدار.
برو وحشی تو صید زلف او باشکه من جای دگر سر در کمندم
هوش مصنوعی: برو و به دنبال زیبایی او باش، چون من در جایی دیگر گرفتار شدهام و توجهی به این مسئله ندارم.