شمارهٔ ۳۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساس عمیق شاعر نسبت به عشق و وفاداری می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عمرش را صرف عشق و وفاداری به محبوب کرده و هرچند سختی‌ها و بیدادهای او را تحمل کرده است، اما همچنان به او وابسته است. او به تنهایی و پریشانی در عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که دیگران نتوانسته‌اند در این عشق جایی برای خود بیابند. شاعر از حیرت و درد فراغ محبوب سخن می‌گوید و وضعیت آشفته‌اش را توصیف می‌کند، که همچنان با سوز دل و اشک‌هایی در چشمانش ادامه دارد.
شد صرف عمرم در وفا بیداد جانان همچنانجان باختم در دوستی او دشمن جان همچنان
هوش مصنوعی: عمرم را در وفاداری به معشوق سپری کردم و در این راه جان خود را به خاطر محبت او فدای کردم، حتی اگر او برای من مانند دشمن باشد.
هر کس که آمد غیر ما در بزم وصلش یافت جاما بر سر راه فنا با خاک یکسان همچنان
هوش مصنوعی: هر کسی که غیر از ما به مهمانی وصال آمد، جایی پیدا نکرد. ما در مسیر نابودی، به خاک و فراموشی میرویم و از بین میرویم.
عمریست کز پیش نظر بگذشت آن بیدادگرما بر سر آن رهگذر افتاده حیران همچنان
هوش مصنوعی: سالیان زیادی است که آن ظالم از پیش دیدگانم دور شده و من همچنان در حیرت و سردرگمی به راه خود ادامه میدهم.
حالم مپرس ای همنشین بی طرهٔ آن نازنینآشفته بودم پیش ازین هستم پریشان همچنان
هوش مصنوعی: حالم را از من نپرس، ای همدم، زیرا پیش از این هم به خاطر آن معشوق دلربا ناآرام و آشفته بودم و حالا هم همچنان پریشانم.
وحشی بسی شب تا سحر بودم پریشان، دیده ترباقی‌ست آن سوز جگر وان چشم گریان همچنان
هوش مصنوعی: من شبهای زیادی را با ذهنی آشفته گذراندم و هنوز هم چشمانم پر از اشک است. آن درد عمیق در درونم باقی مانده و اشکهای من همچنان جاری است.