شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به تفکر و نگرانی خود درباره رابطه‌اش با محبوبش می‌پردازد. او می‌خواهد بداند آیا محبوبش همچنان با او مهربان خواهد ماند یا نه و از اینکه ممکن است مورد بی‌احترامی قرار گیرد، ابراز نگرانی می‌کند. همچنین در مورد سخنان پنهانی که باید با محبوبش مطرح کند، تردید دارد. شاعر به نوعی از وابستگی‌اش به محبوبش صحبت می‌کند و به این فکر می‌کند که آیا او همچنان به او اهمیت خواهد داد یا خیر. در نهایت، اشاره به عواقب تماشای زیبایی محبوب دارد، که ممکن است باعث رسوایی او در جامعه شود.
در این فکرم که خواهی ماند با من مهربان یا نهبه من کم می‌کنی لطفی که داری این زمان یا نه
هوش مصنوعی: من در این فکر هستم که آیا تو همچنان با من مهربان خواهی ماند یا نه. آیا لطفی که اکنون داری را کم می‌کنی یا نه.
گمان دارند خلقی کز تو خواریها کشم آخرعزیز من یقین خواهد شد آخر این گمان یا نه
هوش مصنوعی: برخی از مردم گمان میکنند که من به خاطر تو دچار سختیها و ذلتها شدهام. اما ای عزیزم، در نهایت مشخص خواهد شد که آیا این تصور صحیح است یا نه.
سخن باشد بسی کز غیر باید داشت پوشیدهنمی‌دانم که شد حرف منت خاطرنشان یا نه
هوش مصنوعی: موضوعات زیادی وجود دارد که باید پنهان بمانند و من نمیدانم که آیا به یادآوری یک مطلب مهم پرداختهام یا نه.
بود هر آستانی را سگی ای من سگ کویتتو می‌خواهی که من باشم سگ این آستان یا نه
هوش مصنوعی: هر درگاهی سگی دارد و من هم به یاد تو میخواهم بدانم آیا آمادهام که برای این درگاه وفادار و خدمتگزار باشم یا نه.
نهانی چند حرفی با تو از احوال خود دارمدر این اندیشه‌ام کز غیر می‌ماند نهان یا نه
هوش مصنوعی: به آرامی و زیرلب با تو درباره حال و روز خود صحبت میکنم و در فکر این هستم که آیا این رازها از یافتن دیگران پنهان میمانند یا نه.
اگر زینسان تماشای جمال او کنی وحشیتماشا کن که خواهی گشت رسوای جهان یا نه
هوش مصنوعی: اگر به تماشای زیبایی او ادامه دهی، وحشی و سرگردان خواهی شد، پس ببین که آیا در این راه رسوا خواهی شد یا نه.