شمارهٔ ۲۴ - به مفت نیز نیرزد
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر دربارهٔ اهمیت و ارزش زر (طلا) صحبت می‌کند و بیان می‌کند که این زر هرگز ارزشمندتر از نیازهای انسانی نیست. او به کسی که طلا را طلب می‌کند، اشاره می‌کند و می‌گوید که این طلا به صرفه نیست و خود را در دست دیگران نمی‌بیند. شاعر از مشکلاتی که به دلیل این درخواست به او وارد شده، ناراحت است و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که طلا باید در همیان تاجر باشد، چرا که به خاطر هزینه‌های زیاد، سالهای طولانی ارزش خود را از دست نمی‌دهد.
زری که می‌طلبم دوش لطف فرمودیز من کسی نستاند به سد هزار نیاز
هوش مصنوعی: دیروز وقتی از تو درخواست زری کردم، تو با لطف خود به من عطا کردی. هیچکس نتواند به راحتی درخواستهای بیشماری که دارم، برآورده کند.
به مفت نیز نیرزد و گرنه هم خود گویکه من چرا زر مفتی چنین دهم به تو باز
هوش مصنوعی: این بیت به این مفهوم اشاره دارد که ارزش چیزی به حق و حقیقت آن بستگی دارد و حتی اگر به رایگان هم باشد، ارزش ندارد اگر چیزی برای آن قیمتی تعیین نشده باشد. شاعر به نوعی خود را از این مسئله جدا کرده و به پرسش میپردازد که چرا باید چیزی را که بیارزش است، حتی به رایگان، به دیگری بدهد.
به هزل دست به دستش برند و اندازندبه جان رسیدم از این دست بر دو دست انداز
هوش مصنوعی: به شوخی و بازی، او را از دست و به دیگری میسپارند و به من رسیدن از این وضعیت سخت شده است. از این رو، دست به دو دست دیگر میزنم.
زریست لایق همیان و کیسهٔ تاجرچرا که خرج نگردد به سالهای دراز
هوش مصنوعی: زری مناسب است برای همیان و کیسهٔ تاجر، زیرا که خرج آن در طول سالهای طولانی تمام نمیشود.