شمارهٔ ۱
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به ستایش خداوند میپردازد و او را به عنوان منبع علم و عدالت معرفی میکند. او بیان میکند که تمام موجودات جهان به خاطر عظمت و خوبیهای خداوند فدای او هستند و از اینکه در این دنیا به او تعلق دارند، افتخار میکند.
ای دوش فلک را علمت گشته ردادر گوش فلک ز جود و عدل تو ندا
هوش مصنوعی: ای دوش، گردونه فلک به زیبایی شما آراسته شده است و در دل آسمان به خاطر بخشش و انصاف تو آوازهای به گوش میرسد.
بادات فدا هر که به گیتی چو منستتا خلق جهانت همه باشند فدا
هوش مصنوعی: عشق تو بر جان من گرامیتر از هر چیزی است و من آمادهام برای فدای کسی که در این دنیا مانند من است، تا مردم جهان همه فدای او شوند.