شمارهٔ ۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به توصیف حال و هوای خویش می‌پردازد. او از لطافت و زیبایی ردای زربفت می‌گوید که نشان‌دهنده خوشحالی و آسایش است. اما به ناگاه و با تلاش‌های بسیار، ناچار به ترک آن حال می‌شود. با دمیده شدن سپیده‌دم، او متوجه می‌شود که زمان تغییر کرده و باید به واقعیت‌ها روی آورد. در نهایت، این تغییرات زمان و شرایط، او را از آسایش خارج می‌کند.
چون چرخ برافکند ردای زربفتبنشست به صد حیله و برخاست به تفت
هوش مصنوعی: زمانی که چرخ سرنوشت لباس طلا را بر زمین انداخت، او با تدبیرهای بسیار نشسته و سپس از نو برخاست.
گفتم که مرو چو این بگفتم که برفترفتم که دمید صبح و آمد آگفت
هوش مصنوعی: گفتم که نرو، ولی وقتی این را گفتم، رفتی. من هم رفتم، چون صبح دمید و خبر آمد.