شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به دل خود میگوید که اگر به چشم محبوب نگاه کند، ممکن است آسیب ببیند، مانند شمعی که در آتش میسوزد. او از دلش میخواهد که با ریختن آب (اشک) بر آتش عشق محبوب، رنجی که از تماشای او میکشد، کم کند.
ای دل چو به تو چشم تو بهتر نگردترسم که ترا چو شمع چشمت بخورد
هوش مصنوعی: ای دل، وقتی که به تو نگاه میکنم و تو را بهتر میشناسم، میترسم که مانند شمعی، نور چشمانت مرا بسوزاند.
از دیده بر آتش تو ریزم آبیتا از تو بلای چشم من در گذرد
هوش مصنوعی: من از چشمانم اشکی بر آتش عشق تو میریزم تا از بلای نگاه تو دلخوشی من دور شود.