شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس ناتوانی و غم ناشی از هجری صحبت می‌کند که تاب آن را ندارد. او به عدم آرامش و خواب اشاره می‌کند و می‌گوید که در محافل مقدس مانند مسجد و محراب هم نمی‌تواند آرام بگیرد. در نهایت، از اشک‌هایش که مانند دریا او را غرق کرده، سخن می‌گوید و می‌خواهد دیگران از این وضعیت او عبور کنند.
با هجر من ضعیف را تاب نماندآرام نماند با من و خواب نماند
هوش مصنوعی: با جدایی من، فرد ضعیف نتوانست آرامش داشته باشد و خوابش نیز نماند.
در مرحله ها مسجد و محراب نماندکز من بگذر ز اشک غرقاب نماند
هوش مصنوعی: در هر مرحله، دیگر از مسجد و محراب خبری نیست، زیرا که اشکهایم مانند آبشار جاری و فراوان شدهاند و نمیتوانند خشک شوند.