شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این اشعار، شاعر به زیبایی و تاثیرگذاری چشم و لب محبوبش اشاره می‌کند. او می‌گوید که چشمان محبوبش مانند فتنه‌ای در جهان است و لب‌هایش همچون آب خضر، زندگی‌بخش و شفا‌دهنده‌اند. سپس بیان می‌کند که این زیبایی‌ها باعث شده‌اند که او در برابر آنها احساس حقارت و ذلت کند، تا حدی که وجودش به گرد و خاکی تبدیل شده که باد آن را جابجا می‌کند.
چشم تو که فتنهٔ جهان خیزد ازولعل تو که آب خضر می‌ریزد ازو
هوش مصنوعی: چشمان تو باعث ایجاد آشوب در دنیا میشود و لبهای تو مانند آب زندهکننده و حیاتبخش هستند.
کردند تن مرا چنان خوار که بادمی‌آید و گرد و خاک می‌بیزد ازو
هوش مصنوعی: بدن مرا تا حدی ذلیل کردند که مانند خاکی است که باد میآید و آن را به هر طرف میوزد.