شمارهٔ ۵۷۷

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان حال عاشقان می‌پردازد و به ویژگی‌های عشق و عاشق بودن اشاره می‌کند. او از خواری و خونخواری عاشقانی سخن می‌گوید که از ناز و سرکشی معشوق رنج می‌برند. سپردن جان به دست یار و رهایی از دنیای مادی نیز از نکات اصلی شعر است. شاعر خود را در گوشه‌ای از غم و اندوه تصور می‌کند و می‌گوید که یاد معشوق همواره در ذهنش حاضر است. زیبایی روی معشوق که در پرده غیبت است را می‌ستاید اما همچنین از دوری و غم ناشی از آن می‌نالد. در نهایت، او فغانی از دل پرخون خود سر می‌دهد و از آوارگی و جدایی از یار سخن می‌گوید.