شمارهٔ ۴
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و غم انگیز شاعر می‌پردازد. شاعر می‌گوید که هیچ ترانه و موسیقی نمی‌تواند غم او را که ناشی از عشق و دوری محبوب است، تسکین دهد. او از زوال و عدم وجود خود سخن می‌گوید و اینکه هیچ‌کس در دنیا باقی نمی‌ماند. شاعر به محبوبش می‌گوید که باید از زیبایی و زندگی‌اش بهره ببرد زیرا عمر کوتاه است. در نهایت، او اشاره می‌کند که آتش عشق او را می‌سوزاند و به رغم همه حسادت‌ها و رقابت‌ها، عشقش پابرجاست و هیچ چیز نمی‌تواند او را از عشقش دور کند.
به ترانهٔ ندیمان نتوان ربود ما راچو بود غم تو در دل ز طرب چه سود ما را
هوش مصنوعی: ما را نمیتوان با ترانههای دوستان شاد کرد، چون وقتی غم تو در دل ماست، شادی چه فایدهای دارد؟
بنما رخ و همان دان که نماند کس به عالمچه کسیم ما که باشد عدم و وجود ما را
هوش مصنوعی: با نشان دادن چهره و چنان که هستی، نشان بده که در این دنیا هیچ‌کس نمی‌ماند. ما چه هستیم که وجود و عدم ما چه ارتباطی دارد.
به نوید آب حیوان دل مرده بازمانَدتو ز عمر و حسن برخور که هوس غنود ما را
هوش مصنوعی: به امید زندگی دوباره، دل مرده آدمی زنده میشود. از عمر و زیبایی بهرهمند شو، زیرا میل و آرزوی ما همچنان وجود دارد.
مشکن عیار عاشق به قیاس فهم دشمنبد و نیک ما چه داند که نیازمود ما را
هوش مصنوعی: عاشق را با سنجش درک دشمن قضاوت نکنید، زیرا او از نیازهای ما آگاه نیست و نمی‌تواند ما را بشناسد.
به نظارهٔ تو دود از دل عاشقان برآمدچو سپند سوخت اکنون چه غم از حسود ما را
هوش مصنوعی: دود از دل عاشقان به خاطر دیدن تو بلند شد، همانطور که وقتی سپند میسوزد، افسوس از حسودان برای ما چه اهمیتی ندارد.
سر فتنه داشت امشب خود ما رقیب و رندیبه شراب و ساقی کس طمعی نبود ما را
هوش مصنوعی: امشب در میان فتنهها، خود ما رقیب و بازیگر هستیم و هیچ‌کس در مورد شراب و ساقی به ما امیدی ندارد.
چو نوای نی فغانی دم جان گداز داردکه در آتش محبّت فگند چو عود ما را
هوش مصنوعی: صدای نی مانند فغانی است که جان را به درد میآورد و در آتش عشق می‌سوزاند و حالتی شبیه به عود دارد.