شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عاشقانه و دردناک شاعر می‌پردازد. شاعر از شمعی سخن می‌گوید که برای محبوبان روشن است و خودش را در آتش عشق می‌سوزاند. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که در دنیای عاشقانه‌اش غرق شده و نمی‌تواند به خانه خود برگردد. شاعر به زهد و ملامت زاهدان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که عشق و محبت واقعی را باید گرامی داشت. در نهایت، او به نیاز و محبت در زندگی رندانه‌اش اشاره می‌کند و آنها را ارزشمند می‌داند.
بسوز ای شمع خوبان عاشق دیوانهٔ خود رامشرف کن به تشریف بقا پروانهٔ خود را
هوش مصنوعی: ای شمع زیبای عاشق، بسوز و روشنی ببخش به دیوانهٔ خود و به پروانهٔ خود کمک کن تا به مقام بقا برسد.
تو شمع بزم اغیار‌ی و من در آتش غیرتز برق آه روشن می‌کنم کاشانهٔ خود را
هوش مصنوعی: تو در میان مهمانی دیگران همچون شمعی هستی و من از شدت غیرتم، با شدت اشک و آه، روشنی خانهام را تأمین می‌کنم.
سر من در خمار‌ست از می لعل لبت ای گلبه هر خاری می‌فشان جرعهٔ پیمانهٔ خود را
هوش مصنوعی: سرم از نوشیدن شراب لب تو مست و شگفتزده است، ای گل! به هر خار و زخم دل دادن، قطرهای از می خود را بریز.
مزن سنگ ملامت زاهد‌ا بر ساغر رنداناگر خواهی سلامت سبحهٔ صد دانهٔ خود را
هوش مصنوعی: بدین معناست که اگر میخواهی در زندگیات آرامش و سلامت داشته باشی، هرگز به دیگران به خاطر عقاید و رفتارشان ایراد نگیرید و آنها را سرزنش نکن. بهتر است به کار خود و افکارت توجه کنی و از قضاوت کردن دیگران خودداری کنی.
چنان از بادهٔ بزم وصالت بی‌خبر گشتمکه از مستی ندانم باز راه خانهٔ خود را
هوش مصنوعی: اینقدر از نوشیدن شراب عشق و نشأهٔ وصال تو غافل شدم که حالا از مستی نمیدانم چگونه به خانهٔ خود برگردم.
ز کنج عافیت تا در میان مردم افتادمفراوان یاد کردم گوشهٔ ویرانهٔ خود را
هوش مصنوعی: از گوشه امن و راحت زندگیام خارج شدم و وقتی در بین مردم قرار گرفتم، به یاد آن ویرانهای که قبلاً در آن بودم، افتادم.
نیاز‌ست و محبت شیوهٔ رندان می‌خوارهغنیمت دان فغانی شیوهٔ رندانهٔ خود را
هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که نیاز و محبت به نوعی از زندگی رندانه و آزاداندیشانه اشاره دارد. بهتر است از این روش زندگی، که خاص رندان و میخوران است، بهرهبرداری و استفاده شود و به شیوههای رندانه و آزادانه عمل کرد.