شمارهٔ ۶۵
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از عشق و زیبایی معشوق خود سخن می‌گوید. او به چشمه جان و دل خود اشاره می‌کند که از وجود محبوبش نشأت می‌گیرد و به تغییرات احساسی‌اش بر اثر حضور معشوق اشاره دارد. چشم‌ها و دلش از زیبایی‌های معشوق پر شده و حتی در روزگار ناآرامی نیز دست از عشق نمی‌کشد. شاعر متوجه می‌شود که عشق می‌خواهد او را در آتش احساساتش بسوزاند و از این واقعیت گریزی ندارد. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره کرده و می‌گوید که محبت او بی‌همتا است و بدون او، دلش نمی‌تواند آرامش یابد. در نهایت، بلبل صبح، نوای درد عاشقانه‌اش را می‌خواند که نشانه‌ای از عشق عمیق و احساسات غمگین اوست.
دوش جان زندگی از چشمه ی حیوان تو داشتدیده آب دگر از چاه زنخدان تو داشت
هوش مصنوعی: دیشب جانم از چشمهای که تو به من دادهای زندگی میگرفت و چشمم از چاه زیبایی لبهای تو سیراب میشد.
دل بسی چاشنی ازچشمه ی نوش تو گرفتدیده چندین نمک از پسته ی خندان تو داشت
هوش مصنوعی: دل من از چشمه شیرین تو بسیار شیرینی و لذت گرفته و چشمانم نیز نمکینی را از پسته خوشمزه و شاداب تو تجربه کرده است.
روزگار دل دیوانه برآشفت که دوشکار با سلسله ی زلف پریشان تو داشت
هوش مصنوعی: زمانه دل دیوانه را آزرد، زیرا شب گذشته با رشتههای نامنظم موی تو مشغول بود.
عشق می خواست که رسوا کند ای خرقه ی تردست بر من زد و در آتش سوزان تو داشت
هوش مصنوعی: عشق میخواست که مرا رسوا کند، ای لباس ساده، دستی روی من کشید و در آتش سوزان تو شعلهور بود.
ملک دل خرم و آراسته بی شرکت غیرشد به قربان خیال تو که فرمان تو داشت
هوش مصنوعی: دل من شاد و پر از زیبایی شده و فقط به خاطر خیال تو، زیرا تو تنها کسی هستی که بر دل من فرمانروایی میکنی.
از گل عشق فراهم نشود غنچه ی دلوین گشادیست که از چاک گریبان تو داشت
هوش مصنوعی: در اینجا بیان شده که از عشق نمیتوان به طور کامل احساس و هیجان دل را به دست آورد و این نکتهای است که از رنجهای پنهان و مشکلاتی که در دل پنهان است، ناشی می‌شود.
بلبلی صبح فغانی غزلی خواند غریبگریه آورد مگر نسخه ی دیوان تو داشت
هوش مصنوعی: بلبل در صبح آهنگی غمگین و شاعرانه نواخت و با صدایش اشک را به چشمان غریبی آورد، شاید که در دل او یاد تو را داشت.