شمارهٔ ۱۴۸
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به توصیف عشق و دردهای ناشی از آن می‌پردازد. او می‌گوید که عشقش به محبوبش مانند باده‌ای در جامش جاری است و غنچه‌ی لب‌های او به نوعی تشنه‌ی خون اوست. شاعر به محفل‌های شاد و سخن گفتن از لیلی، به عنوان نمادی از عشق، اشاره می‌کند و خود را مجنون می‌خواند. چهره‌ی زرد او، نشانه‌ای از رنج درونش است. شاعر برکت و خوشحالی را در حضور محبوبش می‌بیند و زیبایی او را از آینه جانش منعکس می‌کند. او تأکید می‌کند که محفل‌هایش در میخانه، به لطف حضور محبوبش معنا می‌یابند و شعرهایش هم به توصیف محبوبش اختصاص دارد. به طور کلی، شعر بیان‌گر عشقی عمیق و حالت‌های هیجانی ناشی از آن است.
باده در جامت مدام از اشک گلگون منستغنچه ی لعل تو گویا تشنه ی خون منست
هوش مصنوعی: باده‌ای که همواره در جام توست، نشانه‌ای از اشکهای سرخ من است. به نظر میرسد که غنچه زیبا و قرمز رنگ تو، به شدت تشنه خون من است.
خرم آن محفل که عمدا گویم از لیلی سخنهر که پرسد حال من گویی که مجنون منست
هوش مصنوعی: محفل خوش و شاداب آن است که من به طور عمدی از لیلی صحبت کنم و هر کس که حال من را بپرسد، بگوید که من دیوانهٔ او هستم.
چهره ی زردم نموداریست از خون جگرصورت حال درون عنوان بیرون منست
هوش مصنوعی: چهره‌ی زرد من نشانه‌ای از درد و رنجی است که در درونم دارم و این وضعیت نشاندهنده حالتی است که از خود بروز میکنم.
سایه ی اقبال و تشریف همای وصل توآفتاب طالع و بخت همایون منست
هوش مصنوعی: سایه موفقیت و شرافت ملاقات با تو مانند نور خورشید و بخت مبارک من است.
جلوه ی حسنت دهد آیینه ی جانرا صفادیدن رویت جلای طبع موزون منست
هوش مصنوعی: زیبایی تو به روح من صفا و روشنی میبخشد و دیدن صورت تو، زینتبخش لطافت و طبع موزون من است.
ساکن میخانه را بزم فریدون نیست جایگوشه ی دیر مغان بزم فریدون منست
هوش مصنوعی: در میخانه، جایی برای برگزاری جشن بزرگ فریدون وجود ندارد. اینجا، گوشهی دیر مغان تنها جایی است که من، بزم فریدون را تجربه میکنم.
چون فغانی از سواد خامه سحر انگیختموصف زلفت در غزل طومار افسون منست
هوش مصنوعی: وقتی که با قلم خود به تصویر کشیدم زیبایی زلفت، دلنشینی آن به شعرم جادو و سحر خاصی بخشید.