شمارهٔ ۱۵۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و زیبایی می‌گوید. او دلش روشن و پرنور است و چشمش از زیبایی معشوق سیراب می‌شود. شاعر اشاره می‌کند که حتی در تاریکی شب، نور عشق او را روشن کرده است. وقتی معشوق در خرابه‌ای ظاهر می‌شود، خانه در نور مهتاب می‌درخشد. او عشق را مانند آبی زلال و شفاف توصیف می‌کند که می‌تواند صفا و روشنایی را به وجود آورد. همچنین، حضور معشوق در زندگی‌اش مانند شمعی است که زندگی و آرزوهای او را روشن می‌کند. شاعر به اهمیت وصال و دوری از مهمانی بدون عشق اشاره می‌کند و در نهایت، به عاشقی می‌پردازد که با عشق مانند سربازی در جنگ است. این همه نشانگر عمق احساس و زیبایی عشق در زندگی شاعر است.
بازم چراغ دل بمی ناب روشنستچشمم ز جلوه ی گل سیراب روشنست
هوش مصنوعی: دل من دوباره روشن است و آرامش دارد. چشمانم به خاطر زیبایی گل، پر از شادی و روشنی شده است.
چون صبح اگر ستاره فشانی کنم رواستکز دیدن تو دیده ی بیخواب روشنست
هوش مصنوعی: اگر در صبحگاه ستارهای را بدرخشانم، اشکالی ندارد؛ زیرا چشمان بیخوابی که از دیدن تو روشن شده است، این را میطلبد.
امشب که در خرابه ی درویش آمدیبیرون مرو که خانه ز مهتاب روشنست
هوش مصنوعی: امشب که به خرابهی درویش سر زدی، از آنجا نرو، زیرا خانه به نور ماه روشن است.
بخشد صفای چشمه ی خورشید دیده راآیینه ی رخ تو که چون آب روشنست
هوش مصنوعی: چشمهی خورشید، چشمها را روشن و زیبا می‌کند، همانطور که آینهی چهرهی تو چون آب زلال و درخشان است.
شمع مراد من ز تماشای ابرویتهمچون چراغ گوشه ی محراب روشنست
هوش مصنوعی: شمعی که برای من ارزش و خوشحالی به ارمغان آورده، مانند چراغی که در گوشهی محراب روشن است، به خاطر تماشای زیبایی ابروهای تو میتابد.
خالی مباد ساغر دور از می وصالکز این چراغ مجلس احباب روشنست
هوش مصنوعی: ساغر (جام نوشیدنی) نباید خالی باشد وقتی که از بوی خوش وصال و ملاقات دوری، زیرا این مجلس دوستان با نور و گرمی خاص خود روشن است.
سربازی فغانی شیدا به تیغ عشقجوهر صفت ز خنجر قصاب روشنست
هوش مصنوعی: یک سرباز از عشق فغانی به وجود آمده که با تیغ عشق، ویژگیهای خود را مانند خنجر قصاب به روشنی نمایان کرده است.