شمارهٔ ۱۶۴
هوش مصنوعی: این اشعار از یک غزل عاشقانه است که شاعر به بیان ناکامی‌ها و دردهای عشق می‌پردازد. او به لب و روی معشوق اشاره می‌کند که به او پاسخ نمی‌دهد و ابراز می‌کند که آرزوهایش به دلیل دست روزگار پژمرده شده‌اند. شاعر در آرزوی محبت و نوشیدن از لب جو است، اما به او مجال نمی‌دهد. همچنین، با احساس بیگانگی نسبت به معشوق مواجه است و هیچ پاسخی از سوی او دریافت نمی‌کند. در نهایت، شاعر از بی‌توجهی و بی‌محلی معشوق ابراز ناامیدی می‌کند و از فراق و دل‌زدگی خود سخن می‌گوید.
خواهم که بوسم آن لب و روهم نمیدهدمن این طلب ندارم و او هم نمی دهد
هوش مصنوعی: میخواهم آن لب را ببوسم، اما او به من اجازه نمی‌دهد. این خواسته را ندارم، اما او همچنان مخالفت می‌کند.
در دست روزگار گل آرزوی منز آنگونه شد فسرده که بو هم نمی دهد
هوش مصنوعی: زندگی به گونهای پیش رفته که آرزوهایم به حالت پژمرده درآمدهاند و حتی دیگر بویی از آنها به مشام نمیرسد.
من آرزوی آب به دل سرد کرده امبختم مجال بر لب جو هم نمی دهد
هوش مصنوعی: من آرزو دارم که آب بنوشم، ولی تقدیر اجازه نمی‌دهد حتی به نزدیک رودخانه بروم.
بیمست کز خمار دهم جان و میفروشیک ساغرم ز لای سبو هم نمی دهد
هوش مصنوعی: نگرانم که از مستی جانم را بدهد، اما حتی یک ساغر هم از میفروش، از لای سبو به من نمی‌دهد.
بیگانه وارم از حرم وصل راند یارجایم به پهلوی سگ کو هم نمی دهد
هوش مصنوعی: من از دنیای وصال و عشق به دور افتادهام، انگار که بیگانهام. معشوق من را از جایی که هستم دور کرده و جایی برایم نمانده که حتی کنار یک سگ هم باشم.
من صد سلام کردم و او یکجواب تلخبعد از هزار تندی خو هم نمی دهد
هوش مصنوعی: من هزار بار به او سلام کردم، اما او تنها یک پاسخ تلخ داد و حتی بعد از آن نیز به خود زحمت نداد که آرام شود.
از بسکه جور دید فغانی ز دست دلراه نظر بروی نکو هم نمی دهد
هوش مصنوعی: به خاطر سختیها و ظلمهایی که دیده، دیگر قادر به دیدن زیباییهای دل نیست و نمیتواند به آنها توجه کند.