شمارهٔ ۱۷۱
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر از درد و رنج عاطفی و درونی خود می‌گوید. او به فریاد و ناله‌ای که از یاد خاطرات تلخ برمی‌خیزد، اشاره می‌کند و بیان می‌کند که این درد نه تنها به او که به دیگران نیز آسیب می‌زند. شاعر خود را به عنوان پرنده‌ای گرفتار در دام عشق توصیف می‌کند که در انتظار معشوق است و این انتظار جانش را می‌گیرد. او در کوی دردنوشان، اشکی می‌ریزد که از وجود آزادگان می‌باشد. در نهایت، شاعر از سرگذشت دلخراش خود می‌گوید که حتی اگر بر کوه‌ها فریاد بزند، این درد همچنان باقی است.
فراوشم شود چندان کز او بیداد می‌آیدولی فریاد از آن ساعت که یک‌یک یاد می‌آید
هوش مصنوعی: احساسات و افکار من به حدی زیاد میشوند که از آنها ظلم و بیعدالتی بروز می‌کند، اما از زمانی که به یاد همهچیز میافتم، صدای فریاد و نالهام بلند میشود.
ملامت بین که هر سنگی که جست از تیشهٔ فرهادهوا می‌گیرد و هم بر سر فرهاد می‌آید
هوش مصنوعی: به دیگران توجه کن که هر سنگی که از تیشهٔ فرهاد جسته میشود، هم به سمت او پرتاب میشود و هم از آن بالا می‌رود.
نه تنها آشنا، بیگانه را هم می‌خراشد دلسخن کز جان پردرد و دل ناشاد می‌آید
هوش مصنوعی: دل پر درد و غم، همچنین بر دل بیگانه نیز تأثیر میگذارد و او را میآرود. این دلنوشتهها از جان رنجور من برمیآید و نه تنها آشناها بلکه بیگانگان را نیز تحت تأثیر قرار میدهد.
به دام انتظار او من آن مرغ گرفتارمکه جانم می‌رود تا بر سرم صیاد می‌آید
هوش مصنوعی: من مانند پرنده‌ای در دام انتظار او هستم و جانم در خطر است تا زمانی که صیاد به سراغم بیاید.
به کوی دُردنوشان می‌فشانم قطرهٔ اشکیکه از این خاک بوی مردم آزاد می‌آید
هوش مصنوعی: در محلهٔ کسانی که عشقشان خوش زهر است، اشکی را جاری میکنم که از این سرزمین، عطر و بوی انسانهای آزاد را به مشام میرساند.
چه می‌پرسی فغانی داستان دلخراش منکه گر بر کوه می‌خوانند در فریاد می‌آید
هوش مصنوعی: چرا از من دربارهی قصهی غمانگیز دلتنگیام می‌پرسی؟ چون اگر بر کوه فریاد بزنم، صدای من به گوش همه خواهد رسید.