شمارهٔ ۲۴۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و longing (دلتنگی) است. شاعر از صبا (نسیم صبح) درخواست می‌کند که عطر گل‌ها را بر او بپاشد و اشاره می‌کند که کسی که واقعاً در عشق عمیق است، باید از دنیای مادی فاصله بگیرد. عشق او به محبوبش همچنان در حال افزایش است و او آرزو دارد که پس از مرگش، یاد و خاطره‌اش در گلشن بماند. همچنین، شاعر به تشبیه خود به بلبل اشاره می‌کند که برای محبوبش فریاد می‌زند و جان خود را به خاطر وی فدای می‌کند. به طور کلی، این شعر بیانگر خواسته‌ها و احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق و زیبایی‌های آن است.
غباری کان گل از دامن به وقت رفتن افشاندبمیرم تا صبا همچون عبیرش بر من افشاند
هوش مصنوعی: غبار گل که بر دامن مینشینه، در زمان رفتن، باعث میشه که من بمیرم. تا نسیم (صبا) مثل عطر گل، این غبار رو بر من بپاشه.
کسی همچون صبا در گلشن کوی تو ره یابدکه یکباره ز گرد هستی خود دامن افشاند
هوش مصنوعی: کسی که مانند نسیم بهاری در گلستان تو میتواند قدم بگذارد، باید که به یکباره از بار وجود خود دست بردارد.
از آن رو شعله ی شوق توام افزون شود هر دمکه چشم خون فشان بر آتش من روغن افشاند
هوش مصنوعی: هر لحظه که تو با اشکهای خود بر آتش من روغن بریزی، شوق و عشق من به تو بیشتر خواهد شد.
پس از من بلبلی پیدا شود در پای هر گلبنصبا خاکسترم را چون بطرف گلشن افشاند
هوش مصنوعی: پس از من، بلبلی در کنار هر گل پیدا خواهد شد که وقتی نسیم میوزد، خاکستر من را به سوی باغ گل منتقل کند.
فغانی می رود افتان و خیزان بر سر راهیکه جان خود به پای رخش آن صید افگن افشاند
هوش مصنوعی: فغانی با حالتی ناپایدار و بیثبات در مسیری قدم می‌زند که عشق و جذبهاش او را به سمت کسی میکشاند؛ کسی که جانش را بر سر راهش فدای او کرده و عشقش را بیوقفه نثارش می‌کند.