شمارهٔ ۲۷۲
هوش مصنوعی: این شعر به احساس عشق و اسارت عاشق در برابر معشوق می‌پردازد. شاعر بیان می‌کند که هیچ چیز نمی‌تواند به خوبی دیدن معشوق او را جبران کند و دل‌های دیگر هم با وجود زیبایی‌هایشان به او پایبند نمی‌شوند. او از دردی که ناشی از این عشق دیوانه‌وار است سخن می‌گوید و تاکید می‌کند که حتی اگر کسی در عشق دچار مشکل شود، عشق او نمی‌تواند کم‌رنگ شود و عواقب این عشق به گردن کسی نمی‌افتد. در نهایت، این شعر به عمق و پیچیدگی احساسات عاشق و جادوگری زیبایی معشوق اشاره دارد.
تا دیده با رخ تو مقابل نمی شودکام دل از جمال تتو حاصل نمی شود
هوش مصنوعی: تا زمانی که چهرهات در برابر چشمانم نباشد، به آرزویم از زیباییات دست نخواهم یافت.
هر دل بجعد سلسله مویی قرار یافتدیوانه ی منست که عاقل نمی شود
هوش مصنوعی: در هر دل، تار موی بلندی باعث آرامش میشود، اما دیوانه من هیچگاه به عقالتی نخواهد رسید.
دست تهی اگر همه تعویذ دوستیستدر گردن مراد حمایل نمی شود
هوش مصنوعی: اگر دستت خالی باشد، هیچ چیزی به عنوان تعویذ دوستی نمی‌تواند بار سنگینی از امید را بر دوش تو بگذارد.
غافل مشو ز حال اسیری که یکنفساز جلوه ی خیال تو غافل نمی شود
هوش مصنوعی: فراموش نکن حال کسی را که حتی یک لحظه هم از زیبایی تصویر تو غافل نمیشود.
دل شد اسیر جلوه ی مردم فریب توکارش بسحر جادوی بابل نمی شود
هوش مصنوعی: دل به زیبایی و فریبایی تو وابسته شده و به خاطر جاذبهات مثل کسی که در دام سحر و جادو گرفتار شده، نمی‌تواند خود را نجات دهد.
خون قتیل عشق فغانی به هیچ روفردا وبال دامن قاتل نمی شود
هوش مصنوعی: خون عشقی که به خاطر آن کشته شده، هیچگاه برای قاتلش عواقب بدی در فردا به همراه نخواهد داشت.