شمارهٔ ۲۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دردهای ناشی از جدایی صحبت می‌کند. او احساس ناامیدی و رنج را درون خود احساس می‌کند و به نوعی از بی‌توجهی معشوق به خود شکایت می‌کند. او به یاد روزهایی می‌افتد که به معشوق نگاه می‌کرد و از آن لحظات حسرت دارد. در نهایت، شاعر از فقدان و جدایی سخن می‌گوید و به این نتیجه می‌رسد که عشق و علاقه‌اش در حال نابودی و بی‌نشان شده است.
درون سینه ام این نیم جان کز بهر ماهی بودبیک نظاره بیرون رفت پنداری که آهی بود
هوش مصنوعی: در دل من چیزی باقی مانده است که برای دیدن معشوق است. انگار که این حس، شبیه یک آه از دلمان خارج شده و به بیرون رفته است.
کسم در هیچ گلشن ره نداد امشب ز بدبختیگذشت آنهم که این دیوانه را آرامگاهی بود
هوش مصنوعی: امشب کسی به من در هیچ باغی راه نداد. از بدبیاری من، حتی این دیوانه هم جایی برای آرامش نداشت.
به آب چشم من رحمی کن آخر این همان چشمستکه بر خورشید رخسار تواش روزی نگاهی بود
هوش مصنوعی: ای کاش به اشکهای من رحم کنی، زیرا این همان چشمانی هستند که زمانی به صورت درخشان تو نگاهی انداختند.
فتادم در تظلم روز جولان بر سر راهشنگفت آن بیوفا کان آدمی یا برگ کاهی بود
هوش مصنوعی: در روزی که به شدت در حال مبارزه یا تلاش بودم، به او شکایت کردم و از او خواستم کمکی کند. اما او هیچ جوابی نداد و از من بی‌توجهی کرد، گویی که من فقط چیزی بیارزش مثل یک برگ کاه هستم.
فغانی از سموم هجر در دشت فنا افتادنشد پیدا نشان و نام او گویا گیاهی بود
هوش مصنوعی: فغان و نالهای از درد جدایی در بادیهٔ نابودی بلند شد، ولی اثر و نشانی از او پیدا نشد. او مانند گیاهی بود که به طور ناگهانی ناپدید شده است.