شمارهٔ ۲۸۶ - بابافغانی

امروز صفای دلم از سیمتنی بودجانم پر از اندیشه ی نسرین بدنی بود

چون دسته ی گل ساعدم از داغ نهانیآراسته زان دست که گویی چمنی بود

پیرانه سرم ناصیه ی موی پریشاندر سایه ی شمشاد قدی نسترنی بود

در تابه ی حمام دلم رفت چو ماهینی زهره ی آهی نه مجال سخنی بود

در جوش در و بام ز نظاره ی دیدارگرمابه نه کز خلد برین انجمنی بود

از سجده ی شکرم سر شوریده نیاسودکان وصل نه اندازه ی حد چو منی بود

در پوست نگجیدم ازین شوق که دل راآب عرق سینه ی گلپیرهنی بود

بر چشمه ی خورشید دریغست گشودنچشمی که به دیدار چنان غمزه زنی بود

او رفت، فغانی بسر صفه حمامچون قالب جان رفته درون کفنی بود