شمارهٔ ۲۹۰
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذابیت یک گل می‌پردازد که همچون عطر خوشبویی با خود خوشی و بهشت را به همراه دارد. گل با ویژگی‌های خاص خود مثل بسته بودن زناري و دلبرداری، توجه را جلب می‌کند و مستی و شوق را به ارمغان می‌آورد. شاعر از تجربه‌های عاشقانه و احساساتش می‌گوید و به نوعی نگران است که سرنوشت چه بر سرش خواهد آورد، اما در عین حال از زیبایی و جذابیت آن لحظات لذت می‌برد. همچنین شاعر به نیک و بد زندگی اشاره می‌کند و از فغان و احساس درونی‌اش سخن می‌گوید.
آن گل از طرف کشت می‌آیدوه چه عنبرسرشت می‌آید
هوش مصنوعی: آن گل از زمین رشد می‌کند و چه بویی خوش از خود به جا میگذارد.
بسته زنار و دل دگر کردهمست سوی کنشت می‌آید
هوش مصنوعی: زنجیر و قید را کنار گذاشته و دل دیگر به دست آورده، به سمت معبد میرود و در حال مستی است.
شب کجا باده خودرویی ای گلکز تو بوی بهشت می‌آید
هوش مصنوعی: شب کجاست تا از شراب خوشمزهات لذت ببرم ای گل که بوی بهشت از تو به مشام میرسد؟
از سرم پا کشیدی و گفتمکه سر من به خشت می‌آید
هوش مصنوعی: تو به راحتی از زندگیام کناره گرفتی و من با خودم فکر کردم که این وضع به من آسیب میزند.
به دعای فرشته رد نشودآنچه از سرنوشت می‌آید
هوش مصنوعی: هر چیزی که نصیب ما میشود، به دعا و نیروی مثبت فرشتهها وابسته نیست و نمیتوان آن را تغییر داد. سرنوشت ما از پیش تعیین شده است و هیچکس نمیتواند در آن اختلالی ایجاد کند.
ای فغانی سزای تست بکشآنچه از خوب و زشت می‌آید
هوش مصنوعی: ای فغان، هر چه از خوب و بد پیش می‌آید، سزاوار توست، بکش و به نمایش بگذار.