شمارهٔ ۲۹۷
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفاهیم عرفانی و زندگی می‌پردازد. شاعر مخاطب را به عمیق‌تر شدن در معانی و لذت‌های زندگی دعوت می‌کند و می‌گوید که تا زمانی که بندگی و ذلت بی‌ثمر باشد، نیازی به آن نیست. بهشت و خواسته‌های دل تنها در دست میفروشی ست که به عشق و زیبایی‌ها می‌پردازد. او تأکید می‌کند که باید با نیت درست عبادت کرد و تنها با امید و تلاش می‌توان به کارهای نیک دست یافت. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که سرنوشت خوب تنها از اقدامات خوب به دست می‌آید.
تا کی کسی بزهد و لب خشک خو کندخضر رهی کجاست که می در سبو کند
هوش مصنوعی: چقدر میخواهی در بیخبری و دلزدگی زندگی کنی؟ راه نجات کجاست که تو را به آرامش و سرمستی برساند؟
ای طالب بهشت، در میفروش گیرکانجا دهند آنچه دلت آرزو کند
هوش مصنوعی: ای علاقهمند به بهشت، به میفروشی مراجعه کن، زیرا در آنجا به تو چیزی میدهند که آرزویش را در دل داری.
آنکس که بر پیاله ی ما پشت دست زدگو اینقدر بساز که ناخن فرو کند
هوش مصنوعی: شخصی که به پیاله ما بیتوجهی کرد و دستش را پشت آن گذاشت، باید بداند که این عمل او به اندازهای ناپسند است که ممکن است عواقب ناخوشایندی برایش به دنبال داشته باشد.
خرسند شو که هر که زبان سؤال بستحاجت نماندش که دگر گفتگو کند
هوش مصنوعی: خوشحال باش که هر کسی که سؤال نکند، دیگر نیازی به صحبت و گفتگو ندارد و حاجتی برایش باقی نمیماند.
بی نیت درست نمازش درست نیستمنکر اگر ز چشمه ی حیوان وضو کند
هوش مصنوعی: نماز بدون نیت صحیح معتبر نیست؛ حتی اگر کسی از آب یک حیوان برای وضو بگیرد، اگر ایمان نداشته باشد، وضوی او معنایی ندارد.
منعم بصد امید نشاند درخت گلغافل که فرصتش نگذارد که بو کند
هوش مصنوعی: شخص بخیل با امید و آرزو، درخت گلی را کاشته، اما غافل از اینکه زمان کافی برای شکوفهدادن و بوییدن آن نخواهد داشت.
کار فغانی از مدد خلق به نشدکار نکو خوشست که بخت نکو کند
هوش مصنوعی: کار فغانی با کمک مردم به سرانجام نمیرسد، بلکه کار نیکو زمانی به نتیجه می‌رسد که بخت خوب به یاری آن بیاید.