شمارهٔ ۳۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از پالایش عشق و دردهای ناشی از آن سخن می‌گوید. او با اشاره به مصیبت‌ها و بی‌تابی‌های دلbroken خود، به جایگاه عشق و وفاداری نیز می‌پردازد. هر قدم او در راه عشق، او را به جانباختگی نزدیک‌تر می‌کند و در هر گوشه‌ای از زندگی اثر عشق و درد را می‌بیند. او شب و روز در جستجوی نشانی از یار است و نشان می‌دهد که چقدر وجودش تحت تأثیر این عشق است. شعر به نوعی بیانگر ناامیدی و از دست دادن امید است و به این نتیجه می‌رسد که در نهایت، جز فنا و نابودی، چیزی برای او باقی نمانده است.
ای هر قدم بخاک رهت بسملی دگردر خون ز ترکتاز تو هر سو دلی دگر
هوش مصنوعی: ای تو که هر قدمی که به خاک راهت میگذاری، جانم را میگیری و به خاطر حملههای تو، هر دل دیگری هم در خون غوطهور است.
شب نیست کز فروغ تو ای شمع انجمنپروانه یی نسوخته در محفلی دگر
هوش مصنوعی: در شب، هیچ فضایی نیست که روشنایی تو از بین رفته باشد و در جمعی دیگر، پروانهای وجود نداشته باشد که هنوز نسوخته باشد.
صد داغ حیرتم بدل از شمع بزم اوستآن نخل کی دهد به ازین حاصلی دگر
هوش مصنوعی: صد حسرت و اندوه من به خاطر شمع محفل اوست. آن درخت چطور میتواند میوهای بهتر از این برساند؟
دیوانه ییست چرخ که هر دم بصورتیسنگی زند بکاسه ی خونین دلی دگر
هوش مصنوعی: چرخ زمان همیشه در حال گردش است و با هر بار چرخش، به دلهای زخمخورده و غمگین ضربهای مشابه میزند.
مهر و وفا دلبر و خوشنودی از رقیبافغان که هست هر یک از آن مشکلی دگر
هوش مصنوعی: عشق و صداقت محبوب و رضایت از حریف، این است که هر کدام از آنها برای دیگری یک مشکل جدید به وجود میآورد.
چون من پی نشانه ی سنگ پریوشاندیوانه یی نخاست ز آب و گلی دگر
هوش مصنوعی: چون من به دنبال علامت و نشانهای از سنگی هستم که متعلق به پریان دیوانه است، هیچکس از آب و گل و خاک دیگری خواستهای ندارد.
بگذر ز خود که نیست فغانی برای تولایقتر از مقام فنا منزلی دگر
هوش مصنوعی: از خودت عبور کن، زیرا هیچ فریادی که شایستهات باشد وجود ندارد. فانی شدن و رسیدن به مقام فنا، منزلتی بالاتر از این است.