شمارهٔ ۳۵۱
هوش مصنوعی: این شعر به توصیف زیبایی و جذبه‌ای می‌پردازد که از وجود یک معشوق سرچشمه می‌گیرد. شاعر بیان می‌کند که تمام ویژگی‌ها و ناز و دلربایی او چون درخت سرو است؛ اما هیچ‌کس نمی‌تواند در برابر این زیبایی خیره‌کننده و خاص جولان دهد. عاشقانی که در آرزوی وصال او هستند، از زندگی خود و لذت‌هایش بی‌نصیب مانده‌اند و تنها در فکر آن معشوق هستند. کسی که دلش را به سجده برای ابروی او می‌افکند، باید بی‌تابی و اشک را نیز در چهره‌اش نشان دهد. شاعر از درد و رنج خودش می‌گوید و بیان می‌کند که هیچ تحفه‌ای جز درد عشق ندارد. همچنین اگر کسی خود را مرد راه محبت بداند، اما از ملامت دیگران فرار کند، نمی‌تواند مستحق عشق واقعی باشد. در نهایت، شاعر به احساس دل‌سردی و گسارگی از هستی‌اش به خاطر دوری از معشوق اشاره می‌کند.
سراسر شیوهٔ نازست سرو ناز پروردشولی در جلوهٔ جولان نمی‌یابد کسی گردش
هوش مصنوعی: سراسر رفتار و سبک او جذاب و فریبنده است و مانند درخت سرو که از او محافظت شده است. اما وقتی که صحبت از نمایش و جلوه باشد، هیچ‌کس نمی‌تواند به پای او برسد و در برابرش قرار بگیرد.
خیال جوهر فرد دهانش جان مشتاقانز هستی فرد سازد جان فدای جوهر فردش
هوش مصنوعی: خیال جوهر فرد در ذهنش موجب میشود که جان افرادی که به آن مشتاق هستند، به زندگی و هستی تبدیل شود. جان من هم فدای ویژگیهای آن فرد میشود.
گرفتاری که حیران جمال اوست روز و شبنبیند راحت از خواب و نباشد لذت از خوردش
هوش مصنوعی: کسی که زیبایی او را مشاهده کرده و در فکر و حیرت اوست، نه روز و نه شب آرامش و راحتی در خواب ندارد و از خوردن هم لذتی نمیبرد.
کسی را سجده ی محراب ابرویش قبول افتدکه اشک سرخ پیدا باشد از رخساره ی زردش
هوش مصنوعی: کسی ارزش سجده کردن در برابر ابروهای زیبای او را دارد که در چهره زردش، اشک سرخی دیده شود.
بقدر حال خود هر کس بدین در تحفه یی داردمن مسکین ندارم هیچ غیر از تحفه ی دردش
هوش مصنوعی: هر فردی با توجه به شرایط و وضعیت خود چیزی به عنوان هدیه دارد، اما من که بیچارهام تنها چیزی که دارم درد و رنج خودم است.
باظهار محبت هر که خود را مرد ره داندگر از تیغ ملامت رو بگرداند مخوان مردش
هوش مصنوعی: هر که محبت را ابراز کند و خود را در عرصهٔ عشق و محبت قوی بداند، اگر از انتقادات و سرزنشها فرار کند، او را واقعاً مرد ندان.
فغانی با گل و گلزار عالم داشت دلگرمیهوای گلرخی از هستی خود ساخت دلسردش
هوش مصنوعی: فغان و نالههای شاعری از عشق و زیبایی طبیعت دلش را گرم می‌کند. او برای دلخوشی و آرامش خود از وجود یک دلبر زیبا بهره میبرد.