شمارهٔ ۳۷۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق خود به معشوق صحبت می‌کند و توصیفاتی از شدت عشق و دردهایی که از این عشق متحمل می‌شود، ارائه می‌دهد. او به نوعی از گرمی و شور عشق خود اشاره می‌کند و به نمک به‌عنوان نماد شور و تلخی اشاره دارد. شاعر می‌گوید که هیچ کس مانند او این اندازه شوری و عشق را تجربه نکرده است و این عشق برای او هم شیرین و هم تلخ است. او از احساسات متضادی مانند اشتیاق و اندوه سخن می‌گوید و در نهایت، به ناامیدی و عذاب فراق اشاره می‌کند.
دارم ز پسته ی تو بدل آتشین نمکبستان که کس ندیده کبابی بدین نمک
هوش مصنوعی: من از پسته تو به طعمی داغ و آتشین دست یافتهام که هیچکس کبابی با این مزه و نمک را تجربه نکرده است.
دامن کشان و دست فشان می کنی خراممی گیرد از غبار تو روی زمین نمک
هوش مصنوعی: با جلال و زیبایی قدم میزنی و دامن و دستت را به آرامی حرکت میدهی. زمین از حضور تو غبار آلود می‌شود، انگار که نمک روی آن پاشیده شده است.
گویا کسی که مرهم داغ دلم نهددر دست تیغ دارد و در آستین نمک
هوش مصنوعی: به نظر میرسد کسی که میخواهد به قلب زخمخوردهام آرامش بدهد، در واقع خود آزارم می‌دهد و بر زخمهای من نمک میپاشد.
شوری که من ز عشق تو دارم نداشت کسزیرا که کس نداشت جوانی بدین نمک
هوش مصنوعی: عشق و شور و شوقی که من به خاطر تو دارم، هیچکس دیگری چنین حالتی نداشته است، چرا که هیچکس جوانی را با اینقدر شور و ذوق تجربه نکرده است.
گاهم بزهر چشم جگر می کنی کبابگاهم به دیده می زنی از خشم و کین نمک
هوش مصنوعی: گاه به خاطر کینه و خشم، چنان به من نگاه میکنی که مثل کباب آتش میزنم و گاه دیگر به خاطر زهر چشمت، جگرم را میسوزانی.
در گریه ی فراق، فغانی ز بخت شورزد بر سواد دیده ی مردم نشین نمک
هوش مصنوعی: در هنگام گریه به خاطر جدایی، صدای بلندی از سرنوشت، بر روی چشمان مردم اهل شهر به طور غمانگیزی نمایان شد.