شمارهٔ ۴۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و دیوانگی خود سخن می‌گوید و به شور و حال ناشی از آن می‌پردازد. او به این نکته اشاره می‌کند که هرچند عشق و زندگی او با مشکلات و غم همراه است، اما آنها نمی‌توانند او را از پیگیری راه عشق بازدارند. شاعر به استقبال فنا و مرگ‌طلبی می‌رود و با دوستان خود در این مسیر همدل و هم‌درد است. در نهایت، او به یاد محبوبش می‌افتد و دیوانگی و شیدایی خود را به عنوان بخشی جدانشدنی از وجودش می‌پذیرد.
ما رند خراباتی و معشوق پرستیمبر ما قلمی نیست که دیوانه و مستیم
هوش مصنوعی: ما افرادی سرشار از شوق و عشق هستیم که در دل خود، محبت معشوق را پرورش میدهیم و به همین دلیل، هیچ قاعده و قانونی نمیتواند ما را محدود کند؛ زیرا در حالت دیوانگی و سرمستی زندگی میکنیم.
هر چند که بر ما رقم نیستی افزوددر دایره ی عشق همانیم که هستیم
هوش مصنوعی: هرچند که تقدیر بر ما تغییراتی اعمال کرده، در دایرهی عشق ما همان افرادی هستیم که همیشه بودهایم.
باید بره سیل فنا خانه گشادناول چو در دیده بروی تو ببستیم
هوش مصنوعی: باید بگذاریم تا همه چیز در سیل نابودی غرق شود، چون وقتی به چشمانت نگاه کردم، دیگر درها را به روی خودت بستهام.
تکبیر فنا چاره ی دیوانگی ماستشمشیر بیارید که زنجیر گسستیم
هوش مصنوعی: فریاد توحید و بزرگداشت الهی راه نجات ما از دیوانگی است. شمشیر را بیاورید چون ما زنجیرهای اسارت را پاره کردهایم.
با غصه به همراهی غم دوش بدوشیمبا فتنه بهمدردی دل دست بدستیم
هوش مصنوعی: با ناراحتی و غم همراه هستیم و در کنار هم به دلداریم. با نیرنگ و فریب همدل هستیم و دست در دست هم به پیش میرویم.
صد خار بلا از دل دیوانه ی ما خاستهر روز که بی ساقی گلچهره نشستیم
هوش مصنوعی: هر روز در کنار معشوق زیبای خود، غم و دردهای زیادی از دل بیقرارمان بیرون میآید.
امروز نشد دام ره آن طره فغانیدیوانه ی آن سلسله از روز الستیم
هوش مصنوعی: امروز نتوانستم دام را به دور آن موهای فریبنده بیندازم، چرا که دیوانه آن زنجیرهای هستم که از روز ازلی به یاد دارم.